Σκηνές αρχαίας τραγωδίας εκτυλίχθηκαν στην κηδεία της Γωγώς Μαστροκώστα, με τη μητέρα της να λυγίζει μπροστά στο λευκό φέρετρο της κόρης της και να σκορπά ρίγη συγκίνησης με τα σπαρακτικά της λόγια. Η στιγμή που η σορός έφτασε στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδος στο Ελληνικό ήταν αβάσταχτη για όλους, όμως περισσότερο για εκείνη τη μάνα που έβλεπε το παιδί της να επιστρέφει για τελευταία φορά στο σπίτι του Θεο
Μόλις αντίκρισε το λευκό φέρετρο να ανεβαίνει τα σκαλιά της εκκλησίας, κατέρρευσε. Υποβασταζόμενη από συγγενείς και φίλους, ξέσπασε σε λυγμούς και άρχισε να φωνάζει με σπαρακτική φωνή: «Καλώς το λουλούδι μου… καλώς το αστέρι του ουρανού… Άγγελέ μου, σε φέρανε…». Τα λόγια της «πάγωσαν» όσους βρίσκονταν εκεί, ενώ πολλοί δεν μπόρεσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους.
Η φωνή της έτρεμε, το σώμα της λύγιζε από τον πόνο και τα χέρια της άπλωναν προς το φέρετρο σαν να ήθελε να αγγίξει για μια τελευταία φορά την κόρη της. «Λουλούδι μου… πάρε με μαζί σου… δεν μπορώ χωρίς εσένα», ψιθύριζε ξανά και ξανά, σκορπίζοντας θρήνο στον προαύλιο χώρο της εκκλησίας.
Δίπλα της, ο Τραϊανός Δέλλας προσπαθούσε να κρατήσει τη δύναμή του για χάρη της οικογένειάς του και της κόρης τους, Βικτώριας. Με σκυμμένο κεφάλι και βλέμμα χαμένο, αποχαιρετούσε τη γυναίκα που στάθηκε δίπλα του σε όλα, δίνοντας τη δική της μεγάλη μάχη μακριά από τα φώτα.
Η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της 25ης Μαΐου, έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά της αλλά και όσους τη γνώρισαν μέσα από την πορεία της στην τηλεόραση και τη showbiz. Ξεκίνησε ως γυμνάστρια στην τηλεόραση, έγινε ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα της εποχής και για χρόνια πρωταγωνιστούσε στα εξώφυλλα περιοδικών.
Πάνω απ’ όλα όμως, όσοι τη γνώρισαν μιλούν για μια γυναίκα γεμάτη καλοσύνη, δοτικότητα και δύναμη. Έναν άνθρωπο που χαμογελούσε ακόμη και στις πιο δύσκολες στιγμές, χωρίς ποτέ να χάνει την αξιοπρέπειά της.
Το τελευταίο αντίο στη Γωγώ Μαστροκώστα γράφτηκε μέσα σε δάκρυα, σιωπές και σπαρακτικές κραυγές μιας μάνας που δεν μπορούσε να αποδεχτεί πως το «λουλούδι» της έφυγε τόσο νωρίς.