Οι δυσκολίες στη ζωή του Παρασκευά Άντζα
Ο Παρασκευάς Άντζας υπήρξε, χωρίς αμφιβολία, ένας από τους πιο ποιοτικούς, σταθερούς και αθόρυβους κεντρικούς αμυντικούς που ανέδειξε το ελληνικό ποδόσφαιρο στη σύγχρονη ιστορία του.
Ο παλίμαχος άσος του Ολυμπιακού και της Εθνικής Ελλάδας ανήκε σε μια σπάνια πάστα αθλητών: από εκείνους που αρνούνταν πεισματικά να εξαργυρώσουν την επιτυχία τους με φτηνά φώτα δημοσιότητας, προτιμώντας να δίνουν τις απαντήσεις τους αποκλειστικά και μόνο μέσα στις τέσσερις γραμμές του γηπέδου.
Κι όμως, αυτή η έντονη εσωστρέφεια και η επιθυμία του να κρατά την προσωπική του ζωή μακριά από τις κάμερες λειτούργησαν τελικά ως μαγνήτης για τα lifestyle και αθλητικά ΜΜΕ της εποχής. Για χρόνια, γύρω από το όνομά του στήθηκε ένας χορός από σκληρές φήμες, ψιθύρους και δημοσιεύματα, με τον ίδιο να ανεβαίνει έναν βαρύ προσωπικό Γολγοθά, γεμάτο απώλειες και πληγές, που ελάχιστοι γνώριζαν στην πραγματική τους διάσταση.
Η μυστηριώδης αποχώρηση πριν το ιστορικό Euro 2004 και η αλήθεια για τα «παραμύθια»
Το πρώτο μεγάλο σημείο καμπής που πυροδότησε ένα πρωτοφανές τηλεοπτικό και εκδοτικό θρίλερ ήταν η ξαφνική απόφασή του να αποχωρήσει από τον Ολυμπιακό το 2003, αφήνοντας την ενεργό δράση σε μια ηλικία που η καριέρα του βρισκόταν στο απόλυτο ζενίθ. Η κίνησή του να γυρίσει την πλάτη στα εκατομμύρια και τη δόξα, λίγους μήνες πριν από το έπος της Εθνική ομάδας στην Πορτογαλία, γέννησε εφιαλτικά σενάρια στα ΜΜΕ, που έκαναν λόγο για ολική ψυχολογική κατάρρευση και ακραία οικογενειακή κρίση.
Η αλήθεια, ωστόσο, ήταν πολύ πιο απλή και συνάμα πολύ πιο επώδυνη. Ο Άντζας είχε λυγίσει από το πένθος. Ο θάνατος του λατρεμένου του πατέρα τον είχε διαλύσει ψυχολογικά, ενώ την ίδια χρονιά έχασε και τον παππού του.
«Εκείνο το διάστημα είχε πεθάνει ο πατέρας μου, ήμουν σε μικρή ηλικία 22 ετών. Την ίδια χρονιά πέθανε κι ο παππούς μου. Περνώντας ο καιρός με πήρε από κάτω. Ε, καταλαβαίνεις ότι σ’ αυτήν την ηλικία ήταν δύσκολο να το διαχειριστώ αυτό. Εγώ τον λάτρευα τον πατέρα μου και περνώντας ο χρόνος με πήρε λίγο από κάτω. Καλώς ή κακώς έτσι το διαχειρίστηκα. Αυτό ήθελα να κάνω κι αυτό έκανα. Αυτός ήταν ο λόγος», είχε εξομολογηθεί αργότερα ο ίδιος, χαρακτηρίζοντας όλα τα υπόλοιπα σενάρια ως «παραμύθια της Χαλιμάς».